دل نوشته های بارانی

 

سر تا به قدم آشفته ام از خیل نگاهت

     

                رقصان می شود این دل ز سویدای صدایت

 

ای غمازترین صورت بی سامانی

 

             سرگشته ،سرگشته ام،سرگشته ترین

 

                                                              (بداهه ای از خودم...)

 

 

والله که این شهر مرا بی تو حصاریست...

 

 

پ.ن: بعد از این غیبت طولانی تنها کلامم سلام است...و امید بر ماندگاری

دل نوشت: آرام دل بی قرارم!!! بیا و دلارامم شو

نوشته شده در ۱۳٩۳/۸/۳٠ساعت ٧:٠٢ ‎ب.ظ توسط پریسا نظرات ()

 

 

باب الجواد...بارش باران ...نگفتنی است،

اذن دخول بر لب یاران نگفتنی است...

صدها زائر و عاشق میان صحن،

عرض ادب به شاه خراسان نگفتنی است...

 

 

یا ضامن ...

میخواهم امشب...

شبیه بی پناهی های آن آهوی بی پناه نگاهتان کنم...

آقا به داد دل مریضم برس...

یا مولا ضامنم شو...

ضامن توبه ام شو...

هم پیش خدا..

هم پیش خودم....

 

 گاه از درد..

گاه از شوق..

برای آسمان

اما چه فرقی می کند دل پر درد ابرها برای چیست؟؟؟

هوای حرم تو همیشه بارانیست....

 

پ.ن.: آقا جونم بی صبرانه منتظرم ... دعوتم کن به بهشتت..

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱٠/۱۱ساعت ٤:٥٢ ‎ق.ظ توسط پریسا نظرات ()

کتاب سربسته کدام است؟

چراغ شکسته چیست؟

 

تو داری دست خط لرزان دریا را

دوباره می نویسی

 

اصلا پیشینیان پروانه نمی دانستند

ارغوان

روشن ترین آواز خداست


خوابشان رفته

خوابشان گرفته بود


بعدی ها هم نمی دانند

در عبور از عیش آب

باید برهنه شوند


نمی دانند چطور از برهنه ترین بوسه ها بگذرند

که مادرانشان نفهمند

گل ها به آب داده

و آینه ها از علاقه شکسته اند


کلمه که کم می آورند

می گویند ماه مقصر است...

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٢/۸/٢٥ساعت ٩:۱٤ ‎ب.ظ توسط پریسا نظرات ()

 

پاییز که می شود

دلم یک فصل " تو " می خواهد

و خیابان بی انتهای برگ

که فقط " من " باشم و " تو "

و " مایی " که بیش از این تاب ندارد این آشفته حالی را...

 

من ، این من ناگزیر از درد

زیر سایه ات قدم بزنم

تا صاف شود هوای حوصله ام

باز کنم چتر خیالم را

و ببارد هرچه " توست " براین برهوت سکوت

تا با سبزی جای خالی ات

 پاییز آغازین فصل سال شود...

پ.ن: دوستان همدل عذر مرا بابت تاخیرم بپذیرید

این روزها دلم جرعه ای عشق می خواهد...

عرفه ای دیگر برای من جامانده در راه است

دستهایم این روزها بوی حافظ می دهد

فال که می زنم کنعانم بدجور یوسفش را می خواهد..

التماس دعا

نوشته شده در ۱۳٩٢/٧/۱۸ساعت ۱:٥۳ ‎ب.ظ توسط پریسا نظرات ()

 

درود بر رفقای اهل دل...

مدتی نبودم ...سفری متفاوت به پایتخت معنوی ایرانمان داشتم.خوش گذشت و

نائب الزیاره بودم.

12 روز اقامت در مشهد عادتم داد به خیلی چیزها به خصوص امام رضا و

دوستی که بسیار به او مدیونم...دلم تنگ است برای صحن ها،رواق ها،ورودی 

و حیاط های حرم...حتی کوچه ها و خیابان ها 

خلاصه اینکه سخن بسیار است و مجال کم.

 

.

 

 


 

 

نوشته شده در ۱۳٩٢/٦/۱٥ساعت ٦:٤٧ ‎ب.ظ توسط پریسا نظرات ()

1...

پلک شب می پرد

      در آستانه ی نور

          نماز باران می خوانم براین هوای گرفته

             تا که شاید کویر دل

                     سیراب شود از عطش نگاهت

 

 

 

2....

اهورای من!

  تلاوتت می کنم با صوت زیبای سکوت

    تا که شاید انتظارت بر لب ایوان دل

     آیه ای باشد بر معجزه ی نزول مسیحاییت...

 

 

 


        

 

نوشته شده در ۱۳٩٢/٥/٩ساعت ۳:٠۳ ‎ب.ظ توسط پریسا نظرات ()


 

دفتر را می گشایم روی اولین برگ سفید آن می نویسم:

 

"دوستت می دارم"

 

 

روزگاری فکرمی کردم که دوست داشتن دلیل نمی خواهد

 

و

حال ناباورانه به دنبال دلایلی برای اثبات این قضیه میگردم

 

گویا دوست داشتن هم جزپیچیده ترین مسائل دنیا شده

 

آن هم دنیایی که پایه ی وجودی اش از مهر است و محبت...

 

خدایی که"دل" را در نهاد مابه ودیعه نهاد"عشق"را برایش فرستاد

 

تااین دل مامن مهر باشد ومحبت اما نه هرعشقی....

 

حالا  گاهی این دل می گیرد

 

و

پناهش جز سایه ی مهر الهی نیست.

 

چقدر زیباست که دلتنگی هایت را  فقط برای خدا گریه کنی

 

و

 

او ببیند و حظ کند....

 

 

مثل اینکه کم کم به اثبات این قضیه نزدیک می شوم:

 

"قضیه ی دوست داشتنت"

 

جایی خوانده بودم:خدا هروقت میخواهد بنده اش رامستجاب کند

 

به دل او می اندازد که دعا کند..

و

 

این روزهاهروقت دلم برای دلت تنگ می شود دعا میکنم

 

و

 

این برای تمام عمر این دل کافی است...

 

دفتر را می گشایم و روی آخرین برگ سفید آن مینویسم:

 

" به خدا می سپارمت "

 

و

 

دفتر هزار برگ دلم را به دست باد می سپارم.

 

نوشته شده در ۱۳٩٢/۳/۱٤ساعت ۱٢:٠٤ ‎ب.ظ توسط پریسا نظرات ()

 

شباهنگام

 

رقص قرص ماه در میهمانی باغ

 

آهنگ باد ، پیچ  وتاب برگ ، هم آغوشی ابر

 

عاشقانه ای در راه.....

 

ناگهان صدای ناله ای !!!!!!!!!

 

  سکوت باد، سکون برگ....

اما

  هم آغوشی ابر

 

و

بارش اشک بر لرزش رخ ماه

حسرت دلی بی قرار  در آرزوی رسیدنی محال:

 

آهنگ باد، پیچ وتاب برگ، هم آغوشی ابر ، بوسه ی پلنگ

 

 

 

 

پ.ن:این شعربرداشت آزادی بودازعلاقه ی پلنگ به  ماه

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٢/٢/٦ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ توسط پریسا نظرات ()

هنگامه ی باران

                           در امتداد جاده ی نگاهت

                                                ثانیه های دلتنگی به سرعت نور می گذرند...

 

                                             و

 

                 من صبورتر از هر لحظه ای چشم به راه  روزهای آینده ی نیامده ام!

 

یادت می آید آن شبی که آب دیدگانت را در کاسه ای سفالی بدرقه ی راهم کردی؟

       همان فیروزه ای که پیاله ی مستی هر شبمان بود!!!

                                     و

                   من چه بی محابا قطره قطره ی آن شراب را توتیای چشمانم ساختم

                                 تا مست شوم از باران نگاهت

                                         .....

                                         ....

                         تا دل سپارم به بی دلترین دلدار عالم!!!

 

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱/۱٥ساعت ٥:٢٢ ‎ب.ظ توسط پریسا نظرات ()

 

  

در زوایای تاریک و روشن ذهنم به دنبال واژه ای بودم،واژه ای که پاسبان

حرمتش باشد...آن سان که بی محابا خیره اش می شوی و گوییا خداوند

قدرت تکلم از تو ربوده تا محو فریادش شوی،فریادی که به اندازه ی تمام

اصوات عالم بی صداست...فریادی پراز گفته های نگفته...فریادی به راز

یک سکوت محو آغشته...

و تو در می مانی در جادوی آن نگاه که تو را به مسلخ دل می کشاند

و تو گم می شوی در نبض وجودش و تو می شوی قرار دل بی قرارش

 

                           آه که چه می کند جادوی چشمهایش...

 

نوشته شده در ۱۳٩۱/۱٢/٢۳ساعت ٩:٠٢ ‎ب.ظ توسط پریسا نظرات ()


Design By : Pichak